ONDÖRDÜNCÜ MEKTUP

ilk defa göz göze geldigimiz anı hatırlıyor musun?
Kaçamak bir bulusmasıydı bu gözlerimizin.
Seni istiyordum, biliyordun… Bakısların duygulu,
anlayıslıydı, özlemliydi zaman zaman.
Bakısların bir sarkı söylüyordu hiç bilmedigim.
Seni dinliyordum, bakıslarını dinliyordum.

Dagbasında apansız karsıma çıkan bir pınardı
sanki gözlerin. Egilip su içmek istiyordum
kirpiklerinin arasından. içimde yaktıgın atesi
söndürmek istiyordum. Ama o ates gitgide
büyüdü iste! simdi biraz da sen yan artık,
benim yanacak yerim kalmadı.

inanamıyorum, sen var mısın? inanamıyorum
bir türlü. Tuttugum ellerin mi? Öptügüm
dudakların mı? Kim bilir? Belki de yoksun,
berbir rüyâ görüyorum, biraz sonra
uyanacagım. Hersey ansızın silinecek.
Ne saçların kalacak ortalıkta, ne gözlerin.
Yine kahrecici yalnızlıgıma dönecegim.
Biraz daha yıkılmıs, biraz daha sensiz.

O gün ilk defa seni gördüm. Düsün, sen
dünyaya geleliberi kaç yıl geçmis aradan.
Düsün, ne kadar çok özlemistim seni.
Öyleyse hiç gitme, ne olur? Verecesin her
kedere razıyım. Acıların en büyügünü sen
tattır bana, zehirlerin en siddetlisini senin
elinden içeyim. Ama gitme ne olur?

Dudaklarım kurumustu, içim yanıyordu.
Suya hasret, kurumus bir ot gibiyimdim.
Yagmur olup yagdın üstüme, yasardim,
filizlendim. Sonra günes oldun, hayat
verdin bana, koku verdin, renk verdin.
simdi bırakıp gidersen bir daha ve son defa
yine kuruyacagım, dagılıp toz olacagım
anlıyor musun? Çünkü senden sonra kimse
gelmeyecek, biliyorum. Kimseler çalmayacak
kapımı. Gidersen beni bana mahkûm edeceksin,
keske ölsem diyecegim o zaman, keske ölsem!

simdi sendeyim, seninleyim, seni yasıyorum.
Beni bana bırakma!

Senden bir parçayım artık, belki de bastanbasa
sen oldum farkında degilsin. Beni bana bırakma!

Sen oldugun için mutluyum. Sen oldugum için de.
istersen ben olma. Hiç benim olma.
Ama bırakma beni ne olur?
Beni, bana bırakma!